Latem 1909 roku pojechałam po raz pierwszy do Europy. Zgodnie z zaleceniami lekarza udaliśmy się do Francji na leczenie. Był z nami mój brat, jego żona, dzieci i moja matka. Popłynęliśmy jednym z niemieckich parowców, który spokojnie i bezproblemowo dowiózł nas w pobliże Neapolu. Z utęsknieniem i podekscytowaniem czekałam, by zobaczyć port. Gdy statek miał właśnie cumować, ujrzeliśmy małe łódki z muzykami śpiewającymi ludowe pieśni, którzy z pewnością liczyli na sympatię podróżnych i kilka dirhamów.