Pisząc o poezji Barańczaka w wydanej niedawno książce „Manuał", zbierającej felietony i szkice z lat 2013–2019, Siwczyk w zasadzie powiedział o sobie: „Jego dzieło, formalnie przebogate, skupia jednak soczewka etyczna, która rozszczepia światło rzucanych w nią fraz". Bo sam również nieustannie diagnozuje współczesność, ale jednocześnie jest czuły na jej patologie, wypaczenia, mielizny.

Na nową książkę składa się kilkadziesiąt wierszy poety z Gliwic, a także jego dramat „W pomroce", którego tematem jest nieustająco frustrująca rekonstrukcja sensu. Sensu, który jako jedyny mógłby stanowić nadrzędną ideę naszych życiowych wędrówek, gdyby tylko dało się go na dłużej uchwycić.