W wielotomowej powieści Christiana Jacqa „Ramzes" ten współczesny pisarz chyba po raz pierwszy wychwycił i wyeksponował w literaturze popularnej rolę rządzącej starożytnym Egiptem zasady harmonii i sprawiedliwości. Spersonifikowana jako Maat, bogini pod postacią młodej kobiety ze strusim piórem na głowie, strzegła naturalnego porządku zarówno we wszechświecie, jak i w ludzkim uniwersum. Odpowiadała za naturalny bieg rzeczy, stanowiąc zarazem jego niezbędny warunek; bez jej ciągłej interwencji w świat ludzi i przyrody wkradał się chaos, a z nim nieszczęście. Zakłóceniu ulegały wylewy Nilu, z nieba sypał się grad bądź nadchodziły fale szarańczy albo kraj pustoszyli wrogowie. Dlatego rytuały na jej cześć celebrowano codziennie, jej kapłanem, a zarazem depozytariuszem był osobiście faraon. Maat była w jakimś sensie zarówno strażnikiem duchowości króla oraz jego duszą. Wewnętrznym głosem upominającym się o sprawy ponadczasowe i sumieniem przywołującym, gdy trzeba, do porządku.