Iwona ma trójkę dzieci: najstarszy syn zaraz będzie pełnoletni, najmłodsza córka niedawno poszła do przedszkola. Jako nastolatka, na początku lat dwutysięcznych, Iwona chciała dostać się do katolickiego liceum, zabrakło jej kilku punktów, do dzisiaj nie może tego odżałować. Dość wcześnie założyła rodzinę, a marzenie przeniosła na kolejne pokolenie. – Chciałabym, żeby moje dzieci miały wiarę nie tylko w domu, ale żeby Bóg był obecny też w szkole – wyjaśnia. Nie bez znaczenia była dla niej dyscyplina, bez której „dzieci w szkole się tylko psują”. – W domu też mamy zasadę: kochaj i wymagaj – przyznaje. I śmieje się: – Dodatkowo jestem fanką mundurków, uważam je za genialny pomysł.