Według dziennikarzy Kanału Zero, Rzeczniczka Praw Dziecka podczas spaceru zobaczyła kobietę, która „szarpie swoje dziecko i na nie krzyczy”, a gdy zwróciła jej uwagę, została zwyzywana, co następnie uruchomiło całą serię działań, które ostatecznie doprowadziły do umieszczenia dzieci trzy- i czteroletniego w domu dziecka. Z opisu nie wynika, żeby przemoc fizyczna w postaci szarpania zagrażała zdrowiu czy życiu dzieci, choć niewątpliwie nie powinna mieć miejsca, tak jak nie powinno mieć miejsca wyzywanie dziecka. Rzeczniczka więc słusznie interweniowała, ale jeśli w efekcie jej interwencji maleńkie dzieci wylądowały w domu dziecka – zdaniem sądu, który to potem oceniał, całkiem bez powodu – to znaczy, że wszystko w tej interwencji odbyło się nie tak jak powinno.