Gdy zasiadłem do oglądania piątego sezonu „Faudy”, za dobrą monetę wziąłem zapowiedź twórców serialu, że tym razem dzielni bohaterowie z Szin Bet, czyli izraelskiej Służby Bezpieczeństwa, rozliczają się z 7 października 2023 r., czyli bezprecedensowego ataku Hamasu na Izrael. Jeszcze więcej apetytu narobiła mi zapowiedź, że Doron, Eli i Steve podejmują akcję nieautoryzowaną przez szefostwo służby, z której odeszli na emeryturę.

Szybko jednak okazało się, że nad tym filmem wisi zasadnicza nierozwiązana kwestia: co z wojną w Gazie. Film opowiada o traumie wynikającej z potwornej przemocy, ale jest to przede wszystkim izraelskie PTSD po ataku z 7 października. Choć – jak często słyszałem podczas ostatniej wizyty w Izraelu, już w czasie wojny z Hamasem w Gazie, która wybuchła w następstwie ataku – nie jest to syndrom posttraumatyczny. Bo trauma musiałaby się najpierw skończyć. A tak się nie stało. Od czterech lat Izrael cały czas prowadzi wojnę, nie było więc możliwości zbiorowego przepracowania traumy. Choć jednostki próbują, bo właściwie każdy bohater piątego sezonu „Faudy” na swój sposób się z tą traumą próbuje zmierzyć – jeden ma lęki, inny stracił pamięć, jeszcze inny nie spocznie, dopóki nie dowie się, jak w przygranicznym kibucu zginęli jego bliscy. Ale jako państwo Izrael wciąż jest na wojnie, cywile wciąż giną (jak nie w Gazie, to w Libanie, jak nie w Libanie, to na Zachodnim Brzegu).