Absolutnie nie chcę wystąpić tu w roli tego, który obwieszcza trąbką sygnał do odwrotu, ale też trudno udawać, że ma się oczy zamknięte i nie widzi symptomów kryzysu operacji politycznej, która na fali protestów stała się w zamyśle i deklaracjach jej organizatorek/organizatorów – rewolucją. I to rewolucją przez duże „R", rozpętaną po to, by doprowadzić do zmiany systemu. Zostawiam na chwilę na boku kwestie mojego osobistego stosunku do akcji Ogólnopolskiego Strajku Kobiet (OSK), słuszności racji czy szczerej emocji, która stała za wyjściem na ulice przynajmniej części uczestników protestów. Interesuje mnie tu bilans sukcesów i porażek, ocena dokonań i realne perspektywy projektu.