Przez lata upominała się pani o kino środka. A teraz proponuje pani widzom film niełatwy, swego rodzaju eksperyment.

Mówiąc o kinie środka nigdy nie myślałam o czymś łatwym i przyjemnym, raczej o filmach, które nie są wsobne, lecz starają się znaleźć drogę do widza, przekazywać osobiste i trudne treści w atrakcyjny, komunikatywny sposób. Za kino środka uważałam na przykład filmy Federico Felliniego na czele z „Osiem i pół”, niemającym przecież prostej linii narracyjnej.