Nowe światy powstają dzięki ambicji i wysiłkowi, z pewną domieszką ryzyka, czasami przemocy, a często przypadku. Może je ukształtować zarówno wielu, jak i niewielu (często kosztem pozostałych). Przede wszystkim jednak tworzy je i utrzymuje gospodarka. W szczególności odnosiło się to do późnej epoki Wikingów, kiedy w X wieku diaspora nabrała rozpędu. Ekspansja pociągnęła za sobą głębsze zmiany w społeczeństwie skandynawskim, które uwidoczniły się na najbardziej podstawowym poziomie wspólnoty, w organizacji i zarządzaniu samą ziemią, oraz w sposobach życia na niej.