Zaczęło się od zaproszenia na Facebooku – nie znam, nie przyjmuję. Po kilku dniach zaproszenie znika, ale szybko przychodzi kolejne. Później jeszcze trzy wiadomości w stylu: „cześć", „dzień dobry", „haaaaaalo". Następnie zaatakował na Twitterze i na Instagramie. Najsprytniejsza była wiadomość: „Ja to nawet szanuję takie olewanie z twojej strony – daj po prostu znać, czy ta wiadomość do ciebie dotarła"... Na koniec przekonał nawet naszego wspólnego znajomego, by przedzwonił i poprosił w jego imieniu o przyjęcie zaproszenia na Fejsie, bo „to może być początek czegoś pięknego". Internet jest prawdziwą antyreklamą randkowania. Wolę już chyba speed dating.