Stary Otieno siedział na prostym krześle pod koroną młodego mangowca i przez chwilę niemo poruszał sinymi ustami. Końcówka grubego kija wędrowała po piasku wokół jego nóg, by w końcu otrzeć się o wyrwę w lewej stopie, ślad po straconym przed laty małym palcu.

Kit Mikaye

Jego kij zawsze wykonywał ten sam taniec na chwilę przed opowieścią.

– Opowiem wam o skałach pierwszej żony – opuścił na chwilę głowę.

– Opowiedz.

– Nazywamy to miejsce w naszym języku Kit Mikaye. To ogromne kamienie porozrzucane nad brzegiem Nam. Potężne i bardzo ciężkie.