Polska 2050:

Oczywiście nie ma żadnej gwarancji, że decydenci przekują w praktyczne rozwiązania wnioski zawarte w białej księdze „Polska 2050". Ale jest szansa, że wiele wizji i pomysłów zostanie przekutych w konkretne rozwiązania. Przez organizacje społeczne, lokalne społeczności lub po prostu Polaków. Suma małych zdarzeń pchnie nas do przodu. Nie zastąpi to oczywiście kompleksowej strategii rozwoju, ale będzie bezpiecznikiem na wypadek, gdyby kolejne tego typu dokumenty swój żywot skończyły w koszu.

Czytaj także:

Pietryga: Strategia na czasy przełomu

Szułdrzyński: Przetrwanie polskości

Kowalczyk: Wyjrzyjmy z kononu

 

Projekt „Polska 2050" startuje z sześcioma – określonymi przez redaktora naczelnego Bogusława Chrabotę – osiami rozważań: demografia, infrastruktura, „ukryci championi", „zielona" Polska, inwestycje oraz metropolitalne huby. Dodaję jeszcze jedną: kapitał ludzki.

Kapitał ludzki rozumiany jako kompetencje miękkie, umiejętność komunikacji, zdolność poruszania się w coraz bardziej skomplikowanym świecie i zdrowie psychiczne. Nie bez powodu ta ostatnia kwestia była jednym (nowym) z tematów tegorocznego Światowego Forum Ekonomicznego w Davos. Uważam, że to nie rozwój technologii sam w sobie doprowadza do coraz większego zagubienia człowieka jako jednostki w realiach świata. To dlatego, że nikt, na szerszą skalę, nie pomyślał, że my również potrzebujemy nowego „systemu operacyjnego".

Nie będzie miało bowiem znaczenia to, ile narzędzi i rozwiązań wymyślimy, jeśli nie będzie za tym szedł rozwój naszych umiejętności współpracy, komunikacji i rozumienia zmian. Tzw. wskaźnik nieszczęścia wyliczany przez Instytut Gallupa jest na poziomie 30 punktów, najwyższym od dziesięciu lat. Tyle samo czasu upłynęło, zanim zwykły telefon komórkowy stał się współczesnym smartfonem. A człowiek stoi w miejscu.