Krzysztof Masłoń o książce "Cmentarz w Pradze"

Co począć, znów o Żydach, bo to o nich w dużej mierze traktuje najnowsza powieść Umberto Eco, choć właściwie najlepsza w niej jest ikonografia, a smakosze zachwycą się pewnie najbardziej przepisami kulinarnymi i opisami mniej lub bardziej wyszukanych potraw. Włoski pisarz nie kamufluje już swoich zainteresowań i pisze wprost (wcześniej promował jedynie „Sekrety włoskiej kuchni") o żarciu, które uwielbia. Że jednak nie wypadało mu napisać książki kucharskiej, jak Pan Bóg przykazał, musimy się męczyć lekturą 500-stronicowego tomu, w którym autor koniecznie chce nas przekonać, że antysemityzm to bzdura. Ponieważ, rzeczywiście, antysemityzm jest bzdurą, nie widzę powodu, by czytać „Cmentarz w Pradze". Przeczytałem jednak – i żałuję straconego czasu. Jeśli mogę coś doradzić – odpuśćcie sobie państwo. Już lepiej po raz kolejny przekartkować „Imię róży", a choćby i niedocenionego „Baudolina".