Jan Polkowski jednym z najwybitniejszych polskich poetów

Czesław Miłosz pytał: „Czym jest poezja, która nie ocala Narodów ani ludzi?" w „Przedmowie", wierszu zamykającym wydany w 1945 r. tom „Ocalenie". Pytał w czasie szczególnym, gdy ludzkość, ocalona z najstraszliwszej w swojej historii wojny, kontemplowała rany, które powodowały, że wielu pytało: czy będzie możliwa poezja po Auschwitz? Pytanie miało charakter retoryczny, chociaż byli tacy, którzy odpowiadali na nie negatywnie. Kultura to sposób istnienia człowieka, a poezja gra w niej szczególną rolę. Wierzył w nią również Miłosz, który w tym samym tomie – jeszcze bardzo romantycznie – głosił, że: