Dla nich najtrudniejsza była całkowita izolacja

[b]RZ: Jak czują się uczestnicy eksperymentu po tylu dniach spędzonych w całkowitej izolacji, w ciasnym pomieszczeniu symulatora?[/b]

[b]Jennefer Ngo-Anh:[/b] Nadal są bardzo zmotywowani, pełni entuzjazmu i dumni ze swoich osiągnięć.

[b]Jakie były wasze oczekiwania przed rozpoczęciem testu?[/b]

Podczas przygotowywania człowieka do długiej misji kosmicznej trzeba wziąć pod uwagę trzy najważniejsze czynniki, które będą wywierać wpływ na jego organizm. Są to: stan nieważkości, promieniowanie kosmiczne oraz izolacja. Badanie wpływu braku ciążenia na ludzkie ciało było celem prowadzonych przez ESA doświadczeń, w trakcie nich uczestnicy spędzali długie dnie na specjalnych leżankach. Jeśli chodzi o badanie wpływu promieniowania kosmicznego, to byliśmy w stanie je realizować dzięki astronautom przebywającym na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Dzięki kończącemu się właśnie eksperymentowi mogliśmy przestudiować trzeci z czynników – izolację.

[b]Czy w czasie tych trzech miesięcy zdarzyło się, by któryś z uczestników chciał zrezygnować?[/b]

Nie.

[b]Co stanowiło największy problem, z którym zmagali się uczestnicy?[/b]

Najbardziej dotkliwe było dla nich odseparowanie od ich normalnego środowiska społecznego. Nie mieli przy sobie przyjaciół, rodzin, bliskich.

[b]W symulatorze statku było ciasno. Jak marsonauci spędzali czas? Razem czy raczej woleli być sami?[/b]

Ochotnicy większość czasu spędzali wspólnie – musieli razem dbać o utrzymanie statku oraz przeprowadzać eksperymenty naukowe. Jednak swój wolny czas także zwykle spędzali razem, nie w odosobnieniu.

[b]Zakończony właśnie eksperyment to pierwszy etap projektu Mars500. Dysponując wynikami tego testu, czy są szanse na przeprowadzenie dłuższego, trwającego 520 dni doświadczenia?[/b]