Ak­cjo­na­riu­sze TP jed­nak nie mu­szą się oba­wiać skut­ków ugo­dy – fir­ma już wcze­śniej utwo­rzy­ła re­zer­wy na rów­no­war­tość 2,4 mld zł, więc nie po­win­na się ona od­bić na zy­sku net­to. Co wię­cej, spół­ka chce także wy­pła­cić w tym ro­ku dy­wi­den­dę i po­dzie­lić się ubie­gło­rocz­nym zy­skiem. Ma ona wy­nieść 1,5 zł na ak­cję (w su­mie po­nad 2 mld zł).

– Wy­bra­li­śmy roz­wią­za­nie trud­ne, ale fi­nal­nie naj­lep­sze dla TP i ak­cjo­na­riu­szy – mó­wi Ma­ciej Wi­tuc­ki, pre­zes spółki, kon­tro­lo­wa­nej przez Fran­ce Te­le­com. Wi­tuc­kie­mu przy­pa­dło w udzia­le zbie­rać owo­ce de­cy­zji swo­ich po­przed­ni­ków. – Ugo­da kończy spór, któ­ry jest ­dłuższy niż hi­sto­ria TP – do­da­je.

Wczo­raj w war­szaw­skiej sie­dzi­bie te­le­ko­mu w póź­nych go­dzi­nach wie­czor­nych wa­run­ki po­ro­zu­mie­nia za­ak­cep­to­wa­ła ra­da nad­zor­cza fir­my. Ugo­da za­mknie spór z DPTG o roz­li­cze­nie zy­sków z pierw­szej w na­szym kra­ju ma­gi­stra­li świa­tło­wo­do­wej (tzw. NSL), wy­bu­do­wa­nej przez Duń­czy­ków jesz­cze dla praw­ne­go po­przed­ni­ka TP: Pocz­ty Pol­skiej Te­le­fo­nu i Te­le­gra­fu w la­tach 1991 – 1993. W umo­wie z 1991 r. DPTG za­gwa­ran­to­wa­ło so­bie 14,8 proc. zy­sku ze świa­tło­wo­du przez 15 lat.

Gdy ruch w świa­tło­wo­dzie za­czął ro­snąć, TP za­czę­ła kwe­stio­no­wać wy­so­kość fak­tur DPTG i pła­ci­ła ty­le, ile sa­ma wy­li­czy­ła. Ar­gu­men­to­wa­ła, że prze­cież łą­cze wy­ma­ga­ło od niej in­we­sty­cji. Duń­czy­cy po­szli jed­nak do są­du i wy­gra­li w mię­dzy­na­ro­do­wym ar­bi­tra­żu.

Przez ostat­nich kil­ka­na­ście mie­się­cy TP pró­bo­wa­ła na wszel­kie możli­we, prze­wi­dzia­ne w pra­wie spo­so­by uchro­nić się przed ko­niecz­no­ścią za­pła­ty na rzecz DPTG naj­pierw 1,6 mld zł, a po­tem bli­sko 3 mld zł. Duń­czy­cy do­ma­ga­li się od pol­skie­go te­le­ko­mu tych pie­nię­dzy na mo­cy orze­cze­nia Try­bu­na­łu Ar­bi­tra­żo­we­go w Wied­niu, któ­ry we wrze­śniu 2010 r. nie­ocze­ki­wa­nie dla za­rzą­du TP – przy­znał im ra­cję. Ar­bi­trzy na­ka­za­li wte­dy pol­skiej fir­mie za­pła­cić DPTG bli­sko 1,6 mld zł z ty­tu­łu roz­li­czeń w la­tach 1994 – 2004. Duń­czy­cy – mi­mo że TP za­pła­ty nie wnio­sła i od­wo­ła­ła się od wy­ro­ku – po­szli za cio­sem: wy­stą­pi­li o ko­lej­ne 1,2 mld zł z ty­tu­łu roz­li­czeń do koń­ca 2009 r.

Wa­run­ki ugo­dy prze­wi­du­ją, że pol­ska spół­ka za­pła­ci na rzecz DPTG rów­no­war­tość 550 mln eu­ro (dziś oko­ło 2,42 mld zł), a Duń­czy­cy wy­co­fa­ją rosz­cze­nia, któ­re dziś wy­no­szą 720 mln eu­ro. TP prze­wi­du­ją­co już na ko­niec 2010 r. utwo­rzy­ła re­zer­wy na rzecz prze­gra­ne­go ar­bi­tra­żu w wy­so­ko­ści 542 mln eu­ro, co ozna­cza, że ugo­da nie wpły­nie na wy­nik net­to gru­py za 2011 rok, a jeśli na­wet, to w nie­wiel­kim stop­niu. Po dzie­wię­ciu mie­sią­cach 2011 r. przy­cho­dy gru­py TP wy­nio­sły 11,2 mld zł, a zysk net­to 1,56 mld zł. Na ko­niec wrze­śnia te­le­kom dys­po­no­wał po­nad 2,2 mld zł go­tów­ki.

Po­przez ugo­dy osta­tecz­nie roz­wią­za­no także spór o PZU z Eu­re­ko (rząd za­pła­cił pra­wie 4,8 mld zł od­szko­do­wa­nia) i o Pol­ską Te­le­fo­nię Cy­fro­wą, gdzie Vi­ven­di otrzy­ma­ło w su­mie 1,25 mld zł od Elek­tri­mu i Deut­sche Te­le­komu. Wszyst­kie spra­wy miały zwią­zek z pod­pi­sa­ny­mi wie­le lat te­mu nie­ko­rzyst­ny­mi umo­wa­mi przez pol­skie fir­my.