Debiutancka powieść Stephena Kinga znów wraca na ekrany

Hollywoodzka fabryka snów zmagaa się z brakiem interesujących scenariuszy, zatem próbuje się ratować na dwa sposoby. Albo kupuje prawa do realizacji własnych wersji filmów, które osiągnęły sukcesy komercyjne w Europie czy ostatnio także w Korei Południowej. Albo też realizuje uwspółcześnione wersje amerykańskich hitów sprzed lat.

Zobacz galerię zdjęć

Tym razem padło na „Carrie” (1976) Briana De Palmy uznawaną przez historyków kina za niedoścignioną klasykę horroru.

Ten film był ekranizacją pierwszej, wydanej dwa lata wcześniej, powieści Stephena Kinga, której bohaterką była zakompleksiona licealistka obdarzona paranormalnymi zdolnościami. Odniósł nie tylko sukces komercyjny (zarobił 34 mln dolarów przy dwumilionowym budżecie), ale także artystyczny.

Sissy Spacek grająca tytułową bohaterkę i Piper Laurie w roli jej matki nominowano do Oscara, a wiele pomysłów reżysera wielokrotnie kopiowano i naśladowano.

Taki sukces, także na rynku księgarskim (w Polsce powieść Kinga wydano sześciokrotnie, ale dopiero po 1989 r.), sprawił, że „Carrie” nadal kusiła nie tylko filmowców. Na Broadwayu w 1988 r. powstał nawet musical, ale zdjęto go ze sceny po zaledwie 21 przedstawieniach. W 1999 r. powstał również nieudany remake „Carrie 2” Katt Shea, a w 2002 r. mało znana adaptacja telewizyjna Davida Carsona – pilot niezrealizowanego nigdy serialu.

Do realizacji najnowszej wersji „Carrie” producenci zaangażowali jako scenarzystę cenionego dramaturga i twórcę komiksów Roberta Aguirre-Sacasę, autora udanej komiksowej adaptacji powieści Kinga „Bastion”. Reżyserię powierzyli Kimberly Peirce („Nie czas na łzy”). Warto pamiętać, że literacki oryginał to w znacznej części powieść epistolarna, a więc słabo przekładalna na język kina.

Twórcy najnowszej wersji nie próbowali szukać jakichś nowych rozwiązań, poszli – wręcz niewolniczo – tropami autorów pierwszej ekranizacji. Całkowicie odmienna jest tylko scena finałowa. De Palma zrealizował horror bardzo mocno podbudowany psychoanalizą. U Peirce charakterystyczne dla gatunku makabryczne obrazy poprzedza napięcie rodem z thrillera.

Za sprawą rozwoju techniki filmowej dziś nawet najbardziej nieprawdopodobne sceny wyglądają naturalnie. I twórcy najnowszej wersji korzystają z tej możliwości z sukcesem. Chloe Grace Moretz jest świetna zarówno jako zahukana Carrie White, urzekająca niewinnym wdziękiem, jak i jako okrutny demon zemsty. Despotyczną, nadopiekuńczą, pogrążoną w religijnym fanatyzmie matkę zagrała przekonująco Julianne Moore.