Jak przekazały w oświadczeniu jej dzieci, aktorka zmarła „w swoim domu, otoczona bliskimi i zwierzętami”. Rodzina pożegnała ją jako osobę, która miała „długie, piękne i spełnione życie”.

Urodzona w 1938 roku Marina Vlady była jedną z czołowych postaci kina francuskiego i włoskiego. Karierę rozpoczęła bardzo wcześnie. W 1954 roku zagrała w filmie „Avant le déluge” („Przed potopem”) w reżyserii André Cayatte’a. Za tę rolę, mając zaledwie 16 lat, otrzymała nagrodę im. Suzanne Bianchetti dla najbardziej obiecującej młodej aktorki. 

Rok później poślubiła reżysera Roberta Hosseina, który obsadził ją w kilku swoich filmach. Para doczekała się dwóch synów. Trzeciego syna Vlady miała z podróżnikiem Jean-Claude’em Brouilletem.

W trakcie swojej kariery aktorka współpracowała z najwybitniejszymi twórcami kina – od Jean-Luca Godarda i Orsona Wellesa po Bertranda Taverniera, Chrisa Markera i Ettore Scolę.

Vlady, córka byłej tancerki oraz byłego pilota francuskich sił powietrznych, który był również śpiewakiem operowym, odnosiła sukcesy także jako piosenkarka. Wraz z siostrami nagrała dwa albumy pod pseudonimem artystycznym „Les Soeurs Poliakoff”.

Artystka zaangażowana

W 1969 roku Marina Vlady poślubiła rosyjskiego poetę i piosenkarza Władimira Wysockiego. Zamieszkała z nim w Moskwie i pozostała tam aż do jego śmierci w 1980 roku. Ich związkowi poświęciła książkę „Wysocki, czyli przerwany lot”, wydaną w 1987 roku, która później została zaadaptowana na potrzeby spektaklu.

Łącznie opublikowała około dziesięciu książek, w tym wspomnienia „24 images/secondes” z 2005 roku.

Oprócz kina autorskiego Vlady występowała także w popularnych komediach. W latach 70. zagrała m.in. w filmie „Tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil” Jeana Yanne’a oraz „Que la fête commence” Bertranda Taverniera. Pojawiała się również w telewizji – w 2016 roku wystąpiła m.in. w serialu „Sam”.

Jej życie było również naznaczone działalnością społeczną i polityczną. Synowie aktorki napisali w wiadomości przesłanej AFP, że „Marina Vlady była hojną kobietą, która przez całe życie angażowała się w sprawy społeczne – od czasów wojny algierskiej, przez »Manifest 343«, po walkę o prawa osób bez dokumentów oraz prawo do mieszkania”.

Wraz ze swoim ostatnim partnerem, lekarzem i byłym ministrem Léonem Schwartzenbergiem, współtworzyła organizację DAL (Droit au logement), działającą na rzecz prawa do mieszkania.