Poruszają się wolno, mają nieobecny wzrok. Kieruje nimi wyłącznie potrzeba zaspokojenia głodu, dlatego rzucają się na każdego napotkanego człowieka, kąsając jego ciało.
W porównaniu z wyrafinowanymi wampirami wydają się tępe i obleśne, a mimo to zombi – podobnie jak krwiopijcy – zrobiły w popkulturze zawrotną karierę. Pojawiają się w filmach, grach komputerowych, a nawet teledyskach (w słynnym “Thrillerze” Michael Jackson tańczył na cmentarzysku z gromadą żywych trupów).
Haitańczycy powszechnie wierzą w ich istnienie. To właśnie z tamtejszego folkloru motyw ożywionych zwłok przeniknął do kina. Współczesne wyobrażenie ukształtował niskobudżetowy horror George’a A. Romero “Noc żywych trupów” (1968). Opowieść o zmarłych, którzy powstali z grobów i zaatakowali mieszkańców Pensylwanii, szokowała brutalnością. Była jednak przede wszystkim sugestywną metaforą społeczeństwa ogarniętego przemocą.
Po latach, gdy Romero nakręcił kontynuację swojego filmu – “Świt żywych trupów” (1979) – przyznawał, że do realizacji tych horrorów zainspirowały go bezmyślne twarze ludzi mijanych na ulicy lub robiących zakupy w centrach handlowych.
Najwyraźniej coś równie niepokojącego dostrzegł w mieszkańcach współczesnej Ameryki reżyser Ruben Fleischer, który nakręcił “Zombieland”. O ile jednak Romero chciał skłonić widzów do refleksji nad naturą ludzkich zachowań, o tyle Fleischer stawia głównie na zgrywę.
