Najbardziej znane są jej fotografie i kolaże oraz działania performance. Tworzy też rzeźby, obiekty i instalacje

Dzięki zabiegowi multiplikacji i ornamentowemu ułożeniu, np. na wzór hinduskiej mandali czy koszulek świętych obrazów, czyni swe kompozycje syntezą totalitarnej (choć nie tylko) symboliki. Precyzyjnie dokumentuje drobne fragmenty rzeczywistości, składa tysiące elementów w jedną całość i tworzy olbrzymie fotografie. Dzieła te często uzupełnia symbolicznymi lub osobistymi przedmiotami, które umieszcza w gablotach.

W wielu pracach wykorzystuje modela (pozował jej znany twórca Zbigniew Libera). Multiplikowana męska nagość pokazuje bezsens epatowania, dekorowania kompozycji kobiecym ciałem. Czasem nawiązuje do klasycznych dzieł sztuki, np. w pracy „Wspaniałość siebie” do wizerunku królowej Elżbiety II.

Urodziła się we Wrocławiu. Mieszka w Łomiankach koło Warszawy. Studiowała na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie, w pracowni prof. Jerzego Jarnuszkiewicza (1965 – 1971). W latach 1970 – 1987 działała wspólnie z Przemysławem Kwiekiem, tworząc duet Kwiekulik i prowadząc w Warszawie niezależną Pracownię Działań, Dokumentacji i Upowszechniania, która rejestrowała działalność artystów z Polski i innych krajów.

Od 1987 r. pracuje indywidualnie, wykonując słynne czarno-białe fotografie. W latach 1987 – 1991 powstała seria „Archiwum gestów” obejmująca ok. 700 czarno-białych fotografii z nagą postacią męskiego modela. W 2004 r. w galerii Zachęta Zofia Kulik zaprezentowała monumentalny projekt „Od Syberii do Cyberii”, wielkie tableau mierzące 2,4 x 21 m, składające się z 18 tys. niewielkich fotografii ekranu telewizyjnego.