Naukowcy z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu, mgr Anna Leśków i prof. Ireneusz Całkosiński, są głównymi autorami wynalazków: „Sposób izolowania śluzu ślimaka, kompozycja i zastosowanie śluzu ślimaka Arion rufus” oraz „Sposób izolowania śluzu ślimaka, kompozycja i zastosowanie śluzu ślimaka Limax maximus”. W projekcie badawczym uczestniczą również: Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu oraz Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN.
Badania powadzone są na śluzie wytwarzanym przez pomrowy oraz śliniki. To dwa powszechnie występujące w Polsce gatunki bezmuszlowych ślimaków, które można spotkać w ogrodach czy na działkach.
Jak tłumaczy Anna Leśków, u ślimaków, które nie mają muszli, śluz spełnia funkcję ochronną przed drapieżnikami oraz czynnikami zewnętrznymi. Badania prowadzone przez wrocławskich naukowców wykazały również, że śluz ten ma silne właściwości antybakteryjne. „Wydzielina pomrowa wielkiego była w stanie zahamować rozwój bakterii Salmonella o nawet 60 procent. Jest też silnie adhezyjna, co znaczy, że łatwo +klei się+ do powierzchni, z którą się zetknie” – powiedziała Leśków.
Dzięki tym właściwościom śluz ślimaka może znaleźć zastosowanie w produkcji maści stosowanych na błony śluzowe. Takie preparaty mogłyby ściśle przylegać do ran czy zmian spowodowanych przez chorobę.
Antybakteryjne właściwości ślimaczego śluzu mogą być również wykorzystywane przy produkcji preparatów do dezynfekcji oraz działających znieczulająco.
