fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Podatek dochodowy

CIT: Koszt podatkowy powstaje w chwili kapitalizacji odsetek

Do czasu zakończenia inwestycji odsetki od kredytu zalicza się do jej wartości początkowej
123RF
Skapitalizowane odsetki są kosztem uzyskania przychodu w dacie ich kapitalizacji, a nie w momencie, w którym następuje ich faktyczna zapłata.

Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 marca 2015 r. (II FSK 420/14).

W ramach prowadzonej działalności podatnik podpisał porozumienie kredytowe, zgodnie z którym w latach 1997–2002 wypłacano mu kredyt w transzach. Do momentu rozpoczęcia spłaty kredytu, tj. do 2002 r., odsetki od zaciągniętych transz kredytu były kapitalizowane w wartości kredytu. W związku z tym podatnik wystąpił z wnioskiem do organu podatkowego o wydanie interpretacji, w którym zadał następujące pytanie: czy skapitalizowane odsetki są kosztem uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a ustawy o CIT, w dacie ich kapitalizacji, czy w momencie, w którym nastąpi ich faktyczna zapłata (spłata)? Podatnik stanął na stanowisku, że będzie to moment faktycznej spłaty skapitalizowanych odsetek.

Organ podatkowy nie podzielił jednak takiego poglądu, uznając, że skapitalizowane odsetki będą kosztem uzyskania przychodu już w momencie ich kapitalizacji.

Podatnik, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, wniósł skargę do WSA w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z 14 października 2013 r. (III SA/Wa 1351/13) oddalił jednak jego skargę. Podatnik, obstając przy swoim stanowisku, wniósł zatem skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale NSA wyrokiem z 25 marca 2015 r. ją oddalił.

W uzasadnieniu stwierdzono, że koszt podatkowy powstaje w chwili kapitalizacji odsetek. W ocenie sądu przyjęcie innego rozwiązania mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której tylko część kwoty kapitałowej kredytu byłaby zaliczona do kosztów uzyskania przychodu. Skapitalizowane odsetki włączane są bowiem do tej kwoty. Zgodnie z prawem taka sytuacja jest natomiast – jak wiadomo – niedopuszczalna.

—Przemysław Smoczyński, współpracownik zespołu zarządzania wiedzą podatkową firmy Deloitte

Komentarz eksperta

Michał Piecuch, doradca podatkowy, konsultant w warszawskim biurze Deloitte Doradztwo Podatkowe sp. z o.o.

W komentowanym wyroku NSA rozstrzygnął spór pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi dotyczący momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kapitalizowanych odsetek od pożyczki zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

Co do zasady warunki zaliczenia odsetek od kredytów (z wyjątkiem odsetek zwiększających wartość początkową środków trwałych podatnika) do kosztów uzyskania przychodów zostały określone w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a oraz pkt 11 ustawy o CIT. Zgodnie z tymi przepisami nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę kredytów, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych kredytów. Kosztów uzyskania przychodów nie stanowią również odsetki naliczone, lecz niezapłacone bądź umorzone.

Ustawodawca wprowadził zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dwóch rodzajów odsetek:

- faktycznie zapłaconych na rzecz wierzyciela oraz

- skapitalizowanych do kwoty głównej pożyczki.

Z tą drugą kategorią odsetek mamy do czynienia w analizowanej sprawie.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji kapitalizacji odsetek. W praktyce czynność ta polega na dopisaniu kapitalizowanych odsetek do kwoty głównej kredytu, w wyniku czego wygasa samodzielny byt prawny odsetek.

NSA słusznie zauważył, że możliwość zaliczenia skapitalizowanych odsetek do kosztów uzyskania przychodów dopiero w momencie ich faktycznej zapłaty prowadziłaby do niemającej uzasadnienia w ustawie o CIT sytuacji, kiedy to kosztem uzyskania przychodów byłaby spłata części kapitałowej zobowiązania (w części przypadającej na skapitalizowane odsetki). Powodowałoby to również pytanie, jaką część spłacanej kwoty głównej kredytu powinny stanowić skapitalizowane odsetki, a jaką pierwotne zobowiązanie. Przyjęcie stanowiska odmiennego niż zajęte przez NSA w praktyce wprowadziłoby zatem dodatkowe wątpliwości interpretacyjne, a w skrajnych sytuacjach umożliwiłoby podatnikowi samodzielne decydowanie o wysokości zobowiązania podatkowego.

Podobne stanowisko zostało przedstawione m.in. w wyroku NSA z 31 października 2012 r. (II FSK 485/11). Organy podatkowe również podzielają pogląd zaprezentowany w niniejszej sprawie przez NSA (przykładowo tak uznała Izba Skarbowa w Bydgoszczy w interpretacji z 12 listopada 2014 r., ITPB3/423-442b/14/KK, oraz Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacji z 3 listopada 2014 r., IBPBI/2/423-963/14/MS).

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA