Młodzież ożywiła się oczywiście na fali pokojowej rewolucji „Solidarności" lat 1980–1981. Uczniowie i studenci boleśnie odczuwali brak swobód obywatelskich, ale też zablokowanie ich aspiracji. Bunt młodzieży był bardziej radykalny od buntu ich starszych kolegów. Młodzi nie godzili się na żadną ugodę z komunistami. I choć nie wszyscy odwrócili się od „Solidarności" w 1989 r., to jednak znaczna ich część buntowała się przeciwko Okrągłemu Stołowi.

Były jakieś wartości wspólne dla całej opozycyjnej młodzieży?

Można mówić o wspólnej niechęci do hierarchii, poczuciu odrębności od świata dorosłych, indywidualizmie, skupieniu się na życiu prywatnym, podkreślaniu pierwszorzędnego znaczenia międzyludzkiej przyjaźni, miłości i solidarności. To były płynące z Zachodu wartości kultury młodzieżowej, powstałej wokół buntu studenckiego '68.

Jednak młodzież była mocno podzielona: od bogoojczyźnianych organizacji prawicowych po grupy anarchistyczne.

Te różnice programowe łagodziło posiadanie wspólnego wroga  komunizmu. Młodzi ludzie bardzo dużą wagę przykładali też do pielęgnowania wspólnoty pokoleniowej; występowali w obronie wspólnych interesów młodzieży. Wszyscy walczyli o zniesienie obowiązkowej służby wojskowej, choć zainicjowali to anarchiści. Tak samo wszyscy protestowali przeciwko budowie elektrowni atomowej w Żarnowcu, choć zaczęli ekolodzy z Ruchu Wolność i Pokój.

—rozmawiał Michał Płociński