[b]Rz: Czy podoba się panu inicjatywa w sprawie śmierci na życzenie?[/b]

Bert van Hulzen: Popieram ją i cieszę się, że trafi do parlamentu. Ale nie zgadzam się z każdym jej słowem z powodu ograniczenia wieku. Dlaczego prawo do wspomaganego samobójstwa mają mieć jedynie osoby, które ukończyły 70 lat? To jawna dyskryminacja. Wiek w tym przypadku nie powinien mieć najmniejszego znaczenia.

[b]18-latki też powinny mieć takie prawo?[/b]

Są osoby 18-letnie, które na swoim koncie mają więcej traumatycznych doświadczeń życiowych niż 60-latki. Zapewne nie rekomendowałbym im wspomaganego samobójstwa i najpierw zastanowiłbym się nad alternatywą w postaci leczenia, ale uszanowałbym ich wolę, gdyby zdecydowały inaczej.

[b]Czy istnieje dolna granica wieku, której by pan nie zaakceptował? Gdyby przyszedł do pana dziesięciolatek i powiedział, że chce umrzeć...[/b]

Powiedziałem – wiek nie jest ważny. Nikogo nie wykluczam. Niechętnie udzieliłbym poparcia dziecku, ale wśród dziesięcio–dwunastolatków też zdarzają się samobójstwa. Są też dzieci, które chorują na raka i cierpią ogromny ból. Potrafię sobie wyobrazić, że takie dziecko może samo ocenić, czy chce zaprzestać dalszego leczenia.

[b]Osoby starsze też jednego dnia nie widzą sensu życia, ale innego mogą się zakochać i wziąć ślub. Jak ocenić, czy rzeczywiście chcą umrzeć?[/b]

Zawsze sprawdzamy, czy myśli o śmierci to stan permanentny, czy chwilowe załamanie. Niektórzy myślą o tym od 20 lat. Osobom z huśtawką nastrojów nie bardzo bylibyśmy skłonni pomóc.

[b]Ile osób, które myślą o śmierci, przychodzi do De Einder?[/b]

W ciągu roku kilkaset. Są w bardzo różnym wieku. Wspomagane samobójstwo ma w Holandii wielu zwolenników.

[b]Dlaczego?[/b]