Jeszcze bardziej zdziwiłem się w samym Kashkurgan. Dosłownie przed chwilą była to naprawdę podła mieścina. Kilkanaście sklepików, marne jadłodajnie, posterunek wojskowy, rozsypujące się resztki ruin dawnych władców tych ziem. W końcu w przeszłych wiekach Kashkurgan miało spore znaczenie i handlowe i strategiczne. Dopiero wiek XX był stuleciem upadku. Tymczasem w ciągu ostatnich 4 lat wokół Kashkurgan, a i w nim samym... zbudowano nowe miasto. Stylizowane na uzdrowisko i wczasowisko. Z gigantomanią charakterystyczną dla współczesnych Chin. Według europejskich i amerykańskich wzorców. Hotele, osiedla luksusowych domków kampingowych, spacerowiska i szlaki edukacyjne. Przy okazji w śródmieściu mieścinki rozbudowano ciągi handlowe wzorowane na tradycyjnej zabudowie. A na przedmieściach osiedla domków, a nawet jurt dla tych, którzy znaleźli lub znajdą tu pracę. No cóż, Tashkurgan leży w sercu tadżyckiego autonomicznego okręgu. Stosunki z tym akurat sąsiadem i z tą mniejszością maja Chińczycy dużo lepsze niż z Ujgurami. Nie odczuwa się tu więc tak silnie administracyjnej i wojskowej dominacji Chin. Choć potencjał wczasowy i turystyczny okolicy obliczony jest przede wszystkim na potrzeby rynku wewnętrznego, są już nawet napisy po angielsku.

Zaczęto też renowację ruin starożytnego fortu, który kiedys dominował na doliną dzielącą Pamir i Karakorum. Trud dość syzyfowy. Zostało niewiele i trzeba sporo wyobraźni, by dojrzeć założenia architektoniczne dawnych budowniczych. Renowacja też bardziej przypomina zaklejanie dziur niż metodyczną profesjonalną robotę.

Śpimy nad rzeką Kashkurgan. Od jutra koniec z asfaltem!

Szczegóły na www.rp.pl/Tybet2013 oraz na stronie www.discover4x4.com.