Kazimierz Braun przeszedł do historii polskiego teatru również jako artysta niepokorny m.in. w latach 80.. W 1984 r. został odwołany przez władze z dyrekcji Teatru Współczesnego we Wrocławiu za wystawienie „Dżumy” Camusa. Spektakl z 1983 r. łączył wątki powieści z „Dziennikiem roku zarazy” Defoe i był obrazem stanu wojennego w Polsce.
Wcześniej niezadowolenie władzy wywołały plany wystawienia „Małej Apokalipsy” Tadeusza Konwickiego.
Czytaj więcej
Najwszechstronniejszy pośród najwybitniejszych, prozaik, poeta i dramatopisarz, doczekał się świetnej, pisanej pięć lat, biografii Magdaleny Grocho...
Współpracując wiele lat – Wrocław był wtedy jednym z najważniejszych ośrodków teatralnych w kraju – napisali razem „Języki teatru” (1989).
Wobec niemożliwości realizowania swojej niezależnej linii artystycznej Kazimierz Braun w 1985 r. wyemigrował do USA. Tam rozwijał m.in. swoją karierę akademicką – wykładając na Uniwersytecie w Buffalo, a potem New York University, University of California w Santa Cruz.
Kazimierz Braun, reżyser, dramatopisarz, powieściopisarz
Kazimierz Braun urodził się w miejscowości Mokrsk Dolny.
Na Uniwersytecie Poznańskim ukończył w 1958 polonistykę, w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie w 1962 – reżyserię, doktoryzował się na podstawie rozprawy „Cypriana Norwida teatr bez teatru” (1971).
Jako reżyser debiutował trzema jednoaktówkami Mrożka w 1962 w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, następnie współpracował z teatrami w Warszawie (Teatr Polski, „Pierścień wielkiej damy” Norwida, 1962), w Toruniu („Wesele”, 1965), Krakowie (Teatr im. Słowackiego, „Za kulisami” Norwida, 1970).
Sukces „Aktora” Norwida w Teatrze im. Osterwy w Lublinie w 1965 otworzył mu drogę do stanowiska kierownika artystycznego od 1967, zaś w 1972 został dyrektorem naczelnym tej sceny, czyniąc z niej jedną z najważniejszych w kraju.
Czytaj więcej
Kiedy Andrzej zaczął chorować na wrzód dwunastnicy, lekarz powiedział mu: „Albo pan będzie czytał recenzje albo będzie robił filmy”. I on przestał...
W Lublinie zrealizował „Kleopatrę i Cezara” Norwida (1968), „Akt przerywany” Różewicza (1970) oraz jego „Kartotekę” (1972) oraz „Stara kobieta wysiaduje” (1973).
Opublikował m.in. „Nowy teatr na świecie 1960-1970” (1975), „Druga reforma teatru?” (1979), „Teatr polski 1939-1989”, „Kieszonkowa historia teatru na świecie XX wieku” (2000), „Krótka historia teatru amerykańskiego” (2005).
Napisał również kilka powieści „Dzień świadectwa” (1999) o tym, jak Jana Pawła II i jego pontyfikat budzili pozytywne i negatywne emocje, „Pomnik” (1989). Jest także autorem dramatów, które sam w teatrze reżyserował – „Święty las”, „Wałęsa”, „Bojkot”, „Szkło bolesne”.
Ze Stanisławem Beresiem napisał „Rozdarta kurtyna: rozważania nie tylko o teatrze” (1993).
