Remonty, które stanowią główną oś wystawy, wyznaczają cezury w historii pierwszego powojennego teatru Warszawy. I to niemal od jego początków. – Zaczęło się od przebudowy już w 1948 roku. Kolejna była w latach 70., aż nadszedł czas na tę rozpoczętą w 2009 roku – mówi Agnieszka Jarzyńska-Bućko z TP.
Dzięki ostatniej, generalnej modernizacji gmach przy Zamoyskiego 20 zyskał 700 mkw. powierzchni, a jego kubatura zwiększyła się o 3,5 tys. m sześc. Rozbudowie i gruntownej zmianie poddana została Scena 200, która, podobnie jak dwie pozostałe, ma niezależne wejście, zaplecze, bar.
Wystawa w foyer teatru, na której oglądać można kilkadziesiąt zdjęć i archiwalnych dokumentów, nie ogranicza się jednak do prezentacji samego budynku. To próba oddania klimatu Pragi dawnego i dzisiejszego.
– Zależało nam na pokazaniu zmian otoczenia teatru – Targowej, parku Skaryszewskiego, Grochowskiej – mówi Jarzyńska-Bućko. – Część materiałów uzyskaliśmy od mieszkańców
– podkreśla, wskazując na przyniesione przez sąsiadkę przedwojenne zdjęcie dziewczynki z matką w okolicy parku. Nieopodal niego można zobaczyć wycinek z „Życia Warszawy” z 1 grudnia 1944 r.: „We wtorek 21 listopada zgubiono na ul. Stalowej 1 pantofel damski, czarny. Proszę o zwrot za wysoką nagrodą...”.
