Nie musi być wówczas spełniona przesłanka dobrowolności opuszczenia miejsca zamieszkania.
O eksmisji Krystiana B. (dane zmienione) z zajmowanego dotychczas lokalu komunalnego orzekł sąd rejonowy. Oprócz najemcy w mieszkaniu były zameldowane inne osoby, w tym Wacław B. (dane zmienione), zameldowany od 2012 r. na pobyt stały. Wobec eksmisji byłego najemcy nie miał już możliwości powrotu do miejsca zameldowania. Zapadła więc decyzja o wymeldowaniu. Wojewoda lubuski utrzymał ją w mocy.
Wykonanie wyroku eksmisyjnego, opróżnienie lokalu i wydanie go Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej uzasadnia stwierdzenie, że osoby zameldowane na stałe opuściły lokal – uznał wojewoda. Powodem wymeldowania może być także sytuacja, w której osoba zameldowana nie opuściła miejsca pobytu dobrowolnie, lecz została do tego przymuszona. Wacław B. nie dysponuje tytułem prawnym do lokalu. Nie mieszka w nim, a opuścił go na skutek zatrzymania przez policję i doprowadzenia do aresztu śledczego, celem odbycia kary za popełnione przestępstwo.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Wacław B. zwrócił się o uchylenie decyzji o wymeldowaniu. Argumentował, że naruszono przepisy ustawy o ewidencji ludności. Opuszczenie mieszkania nie było bowiem dobrowolne i nie jest trwałe.
Skarżący faktycznie nie przebywa w lokalu co najmniej od kwietnia 2015 r. – stwierdził WSA. W lokalu nie ma jego rzeczy, gdyż w czerwcu 2015 r. mieszkanie zostało opróżnione w wyniku wyroku eksmisyjnego, wydanego wobec byłego najemcy i innych osób. Nie może być też uwzględniony zarzut o braku dobrowolności opuszczenia lokalu. Jeżeli jest to konsekwencją aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, nie wymaga się spełnienia tego warunku – orzekł sąd, oddalając skargę.
