Co do zasady odwołanie pracownika ze stanowiska może nastąpić w każdym czasie. Przy czym akt odwołania, tak jak każde oświadczenie woli składane drugiej stronie, staje się skuteczne w momencie dotarcia do tej osoby w sposób, który umożliwia jej skuteczne zapoznanie się z jego treścią (wyrok SA w Katowicach z 7 października 1992 r. III APr 54/92, OSA 1993 nr 7, poz. 25, str. 50).

Odwołanie pracownika ze stanowiska piastowanego na podstawie stosunku pracy z powołania w przypadku osób, które na to stanowisko trafiły spoza sc poza prowadzi, zatem do rozwiązania stosunku pracy:

- za wypowiedzeniem, czyli po upływie okresu równego okresowi wypowiedzenia, bądź

- bez wypowiedzenia, czyli niezwłocznie, ale tylko wówczas, gdy pracownik został odwołany z przyczyn przez niego zawinionych (art. 52 kp) lub niezawinionych (art. 53 kp).

Jak widać z powyższego, choć odwołanie niewątpliwie wywołuje natychmiastowy skutek w sferze organizacyjno-prawnej (pozbawia daną osobę określonego stanowiska) nie zawsze wywołuje natychmiastowy skutek w sferze prawa pracy. Będzie tak tylko w razie wystąpienia przyczyn wskazanych w art. 52 lub 53 kodeksu pracy.

W pozostałych przypadkach rozwiązanie stosunku pracy następuje po określonym czasie, analogicznym do okresu wypowiedzenia. W okresie tym pracownik ma prawo do wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed powołaniem. Wynagrodzenie, to, jak wskazał SN w wyroku z 27 stycznia 2004 r. (I PK 282/03, OSNAPiUS 2004 nr 24, poz. 413, str. 1106) jest świadczeniem o szczególnym charakterze, wypłacanym z reguły za okres nieświadczenia pracy. Pracownik odwołany ze stanowiska nie ma, bowiem obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. —Małgorzata Jankowska

podstawa prawna: Art. art. 70-71 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. (tekst jedn. DzU z 2016 r. poz. 1666)