Prof. Michał Królikowski o reformie Krajowej Rady Sądownictwa i Sądu Najwyższego

Kto oprócz pana wspomaga prezydenta w przygotowaniu własnych propozycji?

Michał Królikowski: Na miejscu pana prezydenta otworzyłbym się na szersze środowisko eksperckie.

Co dyskwalifikowało ustawę o Krajowej Radzie Sądownictwa?

Sposób wyboru składu KRS, który kazał wątpić w jej zdolność do stania na straży niezawisłości i niezależności sądów, a także niewłaściwa procedura wyboru na urząd sędziego. Pod pozorem demokratyzacji wyboru w rzeczywistości powodowała brak pewności co do gwarancji do pełnienia urzędu sędziego.

Ma pan pomysł, jak to naprawić? Jakie rozwiązanie podpowiada pan prezydentowi?

Potrzebna jest propozycja rozwiązań konstruktywnych, a nie naprawa przedstawionych propozycji.

Co było nie do przyjęcia w ustawie o SN?

W mojej ocenie nie do przyjęcia był sposób masowego przeniesienia sędziów w stan spoczynku z powołaniem się na reformę ustroju SN. Nie była ona bowiem tak rozległa, by uzasadnić to rozwiązanie. Niedopuszczalne jest ręczne wskazywanie, kto pozostanie przy orzekaniu, zwłaszcza bez wprowadzenia kryteriów takiej selekcji – stanowi to wprost naruszenie niezawisłości orzeczniczej, skoro to ta działalność mogła być powodem przesiewu. Nie jest możliwe w świetle konstytucji stworzenie prezesa izby SN, który będzie przeciwwagą dla pierwszego prezesa Sądu Najwyższego albo będzie miał nad nim przewagę. W końcu nie można z SN uczynić przykrywki i orzekać w nim głównie sędziami delegowanymi z sądów powszechnych, z przewagą ich reprezentacji w konkretnych składach.

A propozycja utworzenia dwóch izb w SN jest dobra?

W mojej ocenie to był jedynie zabieg dla uzasadnienia ruchu kadrowego. Merytorycznie nie ma to racji bytu.

Czy liczba sędziów SN powinna się zmniejszyć?