Lubimy myśleć o sobie jako o dumnym i wielkim narodzie. Wobec natrętnej pedagogiki wstydu, którą elity aplikowały nam ponad miarę, uważamy to wręcz za moralny obowiązek i miarę naszego patriotyzmu. Tkwi w tym jednak pewna pułapka. Za bardzo spoczęliśmy na laurach miłej dla ucha opowieści o „złotym wieku” naszego rozwoju i dwudziestej gospodarce świata. Zbyt wielu też uwierzyło, że staliśmy się Zachodem, a nasza przyszłość robi się sama.