Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo to podlega również ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Oto kilka przykładów takich przepisów:

[srodtytul]Tajemnica służbowa[/srodtytul]

Jest nią informacja niejawna niebędąca tajemnicą państwową, uzyskana w związku z czynnościami służbowymi albo wykonywaniem prac zleconych, której nieuprawnione ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes państwa, interes publiczny lub prawnie chroniony interes obywateli albo jednostki organizacyjnej (art. 2 pkt 2 ustawy o informacji niejawnej).

Informacja niejawna zakwalifikowana – zgodnie z art. 19 ustawy o informacji niejawnej – jako tajemnica służbowa zostaje opatrzona klauzulą „poufne” – jeżeli jej nieuprawnione ujawnienie powodowałoby szkodę dla interesu publicznego. Może jej być także nadana klauzula „zastrzeżone”, gdyby jej ujawnienie powodowało szkodę dla prawnie chronionych interesów obywateli lub jednostki organizacyjnej.

[b]Informacje stanowiące tajemnicę służbową chronione są przez określony czas w zależności od nadanej im klauzuli tajności: oznaczone klauzulą „poufne” – pięć lat, a oznaczone klauzulą „zastrzeżone” – dwa lata od daty wytworzenia.[/b] Okres ten zostać jednak skrócony

[srodtytul]Prawo do prywatności[/srodtytul]

Konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności jest art. 47 Konstytucji RP, który nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją.

Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Odnosi się ona, zgodnie z art. 2, jedynie do praw osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych.

Ustawa o ochronie danych osobowych, jeśli w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli zatem informacja publiczna zawiera dane osobowe, a nie wchodzi w grę art. 5 ust. 2 komentowanej ustawy, nie można uznać, że zaistniała przesłanka legalizująca ich udostępnienie.

Autopromocja
Historia Uważam Rze

Teraz z darmową dostawą i e‑wydaniem gratis!

ZAMÓW

Powołanie się na ochronę prywatności możliwe jest nie tylko przez osobę fizyczną, ale też przez inne podmioty. Przykładem ochrony przed nieuzasadnioną ingerencją w przypadku przedsiębiorcy jest tajemnica przedsiębiorstwa, znana na gruncie ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Art. 11 ust. 4 tej ustawy stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, handlowe lub organizacyjne przedsiębiorstwa, lub inne informacje mające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

[b]Prawo do prywatności podlega ograniczeniu w dwóch przypadkach: gdy informacje dotyczą osób pełniących funkcje publiczne i mają związek z pełnieniem oraz wówczas, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa do ochrony.[/b]

[srodtytul]Pomoc społeczna[/srodtytul]

W postępowaniu w sprawie świadczeń pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób z niej korzystających. Należy również zagwarantować tym osobom należytą ochronę ich dóbr osobistych. W szczególności nie należy podawać do publicznej wiadomości nazwisk i imion osób korzystających z pomocy oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia. Jak podkreślił[b] Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 lutego 2008 r., ujawnienie nazwiska osoby korzystającej ze wsparcia daje podstawę do interwencji generalnego inspektora ochrony danych osobowych.[/b] Pomoc społeczna może mieć różne formy, ale w odniesieniu do wszystkich obowiązuje zasada, że nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających ze świadczeń. Art. 100 ustawy o pomocy społecznej uznaje za naczelną wartość dobro korzystających ze świadczeń i obronę ich dóbr osobistych [b](I OSK 297/07)[/b].

Właśnie ze względu na ten przepis – art. 100 ust. 1 ustawy – radny może uzyskać jedynie zbiorcze, zanonimizowane informacje dotyczące zakresu udzielanej pomocy w gminie. Ograniczony dostęp będzie miał również do informacji o osobach, które ubiegały się o tę pomoc, ale nie została im ona przyznana. W tym jednak wypadku podstawą odmowy udzielenia informacji będzie ochrona prywatności tych osób.

[i]Podstawa prawna:

– [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=162786]ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DzU nr 112, poz. 1198 ze zm.)[/link]

– [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=170546]ustawa z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity DzU z 2003 r. nr 53, poz. 1503 ze zm.)[/link]

– [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=276051]ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity DzU z 2008 r. nr 115, poz. 728 ze zm.)[/link][/i]