Prawo do świadczenia z programu Dobry Start przysługuje rodzicowi, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Nie musi z nim mieszkać. Tak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Rozpatrywał sprawę matki, która złożyła wniosek o 300+. ZUS powiadomił ją o przyznaniu świadczenia. Kilka dni później wniosek złożył ojciec. Wezwano go do przedłożenia dokumentu potwierdzającego sprawowanie przez niego faktycznej bądź naprzemiennej opieki nad dzieckiem. Przesłał wyrok sądu ustalający miejsce pobytu dzieci przy ojcu i wysokość alimentów od matki. W rezultacie ZUS wydał decyzję o przyznaniu świadczenia ojcu. Uchylił matce prawo do świadczenia "Dobry start" tłumacząc, że prawo do tego świadczenia przysługuje rodzicowi, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem.
Matka odwołała się od decyzji. Argumentowała, że jest faktycznym opiekunem dziecka. Nie jest pozbawiona praw rodzicielskich, a kosztami wychowania i utrzymania dzieci obciążono oboje rodziców. Ponadto podała, że otrzymane pieniądze w całości przeznaczyła na potrzeby syna.
Czytaj więcej
Od dziś rodzice i opiekunowie mogą składać do ZUS wnioski o świadczenie z programu "Dobry Start"...
Prezes ZUS utrzymał niekorzystną dla matki decyzję. Nie sprawuje bowiem faktycznej opieki nad dzieckiem. Miejsce zamieszkania dzieci jest przy ojcu. Matka widuje się z nimi w dwa weekendy miesiąca. Ponieważ kontakty odwołującej z dzieckiem są ograniczone, drugi rodzic sprawuje opiekę nad dzieckiem w większym wymiarze i to jemu przysługuje 300+.
Sprawa trafia do sądu. WSA orzekł, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa. Cechą determinującą istnienie uprawnienia do świadczenia jest bowiem sprawowanie opieki nad dzieckiem, a nie wspólne zamieszkiwanie. ZUS pominął treść paragrafu 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", z którego wynika, że w sytuacji sprawowania opieki nad dzieckiem równocześnie przez oboje rodziców świadczenie wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skoro sąd rodzinny nie zdecydował o powierzeniu władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, a jedynie wypowiedział się w zakresie ich miejsca zamieszkania oraz ciążącego na skarżącej względem córki i syna obowiązku alimentacyjnego, należy przyjąć, że oboje rodzice korzystają z prawa do wykonywania pieczy nad małoletnimi. Samo określenie miejsca zamieszkania dzieci nie pociąga za sobą zmiany w zakresie władzy rodzicielskiej, w tym sprawowania pieczy.
