Właśnie taki tytuł nosi raport amerykańskiego think tanku Atlantic Council, opracowany przez czworo analityków z czterech krajów (z przedmową Radosława Sikorskiego). Są w nim wymienieni politycy, biznesmeni, ludzie i organizacje, zwani prorosyjskimi graczami. Uczestniczą mniej lub bardziej świadomie w tworzeniu moskiewskiej sieci wpływu.
Raport skupia się na trzech najważniejszych krajach Unii Europejskiej – Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii. Ale jest w nim też mapa całej wspólnoty, na której wymienione są prorosyjskie partie – od Grecji i Włoch po Szwecję, niektóre rządzące (jak grecka Syriza), niektóre szykujące się do zwycięstwa wyborczego (jak holenderska Partia Wolności).
Wniosek dotyczący trzech najważniejszych unijnych państw jest prosty i przytłaczający: konie trojańskie są prawie wszędzie. Nawet w tak wydawałoby się wstrzemięźliwej wobec Rosji rządzącej Wielką Brytanią Partii Konserwatywnej. Jako prorosyjski wymieniony jest jedyny urodzony w Polsce brytyjski poseł – konserwatysta właśnie – Daniel Krawczynski. Gdy pojawił się raport dotyczący zabicia Aleksandra Litwinienki, to Krawczynskiego interesowało głównie to, że dużo kosztował, a nie że ujawnił, iż za mordem politycznym na terenie Wielkiej Brytanii stoi Kreml. Domagał się też zniesienia sankcji wobec Rosji i wystąpił w kremlowskiej telewizji RT (dawniej Russia Today), gdzie skrytykował własny rząd, że nie stara się naprawić stosunków z Moskwą.
Prorosyjskimi graczami w Wielkiej Brytanii są jednak znacznie ważniejsi politycy niż Krawczynski – szefowie głównych opozycyjnych ugrupowań: Partii Pracy Jeremy Corbyn i Partii Niepodległości (UKIP) Nigel Farage. Może któryś z nich zostanie premierem.
Corbyn, jak sam zapowiadał, nie będzie się w razie ataku Rosji na któreś z państw NATO przejmował zobowiązaniami sojuszniczymi, wynikającymi z artykułu 5 traktatu waszyngtońskiego.
