Czuma dał pracę przyjacielowi z USA

– Pan Rygiel pełni funkcję szefa gabinetu politycznego ministra od 14 sierpnia – mówi „Rz” Joanna Dębek z biura prasowego Ministerstwa Sprawiedliwości. – Przez ostatnie 19 lat mieszkał w USA.

O tym, że minister sprawiedliwości ściągnął do pracy w swoim resorcie przyjaciela z czasów pobytu w Stanach Zjednoczonych, poinformowało wczoraj Radio RMF FM.

Kim jest nowy współpracownik Andrzeja Czumy, jakie są jego kwalifikacje i czy ma przygotowanie do pełnienia tej odpowiedzialnej funkcji?

Rygiel – jak poinformowały „Rz” służby prasowe resortu – na razie nie chce rozmawiać z dziennikarzami.

Co o nim wiadomo? Bez wątpienia jest zaufanym człowiekiem Andrzeja Czumy, jego przyjacielem od kilkunastu lat. Prawdopodobnie ogromne zaufanie, jakie ma do niego minister, przesądziło o ściągnięciu go do pracy w resorcie.

– Nic o nim nie wiemy. To dla nas postać zupełnie anonimowa i sami jesteśmy zaskoczeni – komentuje jeden z rozmówców „Rz” z Ministerstwa Sprawiedliwości.

Zygmunt Rygiel współpracował z Andrzejem Czumą w polonijnym radiu nadającym program w Chicago.

Kiedy w maju Czuma wybrał się z prywatną wizytą do USA, to właśnie Rygiel zjawił się na lotnisku w Chicago, aby go przywitać. Jak sugerowały media, minister udał się wówczas do USA, aby uregulować swoje długi.

Szef gabinetu politycznego jest uważany za prawą rękę i najbliższego doradcę ministra. Do jego zadań należą m.in. kontakty z Sejmem, partiami politycznymi czy administracją rządową. W tej roli są zwykle obsadzane osoby sprawne i mające szerokie kontakty, np. wśród polityków. To szefowie gabinetów politycznych biorą często udział w nieformalnych rozmowach i mają duży wpływ na decyzje swoich szefów.

Trudno uzyskać w MS odpowiedź na pytanie, czy przebywający przez ostatnie kilkanaście lat na emigracji Rygiel poradzi sobie w nowej roli?

Ostatnim ministrem sprawiedliwości, który miał swój gabinet polityczny – i to dość rozbudowany – był Zbigniew Ziobro. Takiego gabinetu nie posiadał jego następca, minister Zbigniew Ćwiąkalski, uznając, że nie jest mu on potrzebny.