Amerykański podręcznik zwyciężania Rosji

Do pozostałych słabości należy brak dobrego dowództwa na niskim szczeblu, słaba celność lotnictwa i artylerii („zamiast trafiać obiekty wolą ostrzeliwać duże powierzchnie") i znaczne braki w broni przeciwlotniczej oraz sprzęcie służącym walce radioelektronicznej. Autorzy stwierdzają, że ten ostatni skupiony jest w trzech miejscach (obwodzie kaliningradzkim, na Ukrainie i w Syrii), co powoduje, że ogołocono z niego pozostałe granice Rosji. – Mamy problemy, jak każda armia na świecie. Ale w Syrii jesteśmy lepsi niż Amerykanie w Iraku. Bo nasza armia umie stosować polityczne metody rozwiązywania konfliktów – twierdzi Korotczenko.

Amerykanie też zauważyli, że rosyjska armia potrafi stosować „hybrydowe metody walki". „Nie wszystkie zmiany władz powinny dokonywać się przy pomocy zbrojnej interwencji, a jeśli już uruchomiono armię, to często działa ona poprzez miejscowe siły. Udział miejscowych mieszkańców dodaje prawomocności (rosyjskim) działaniom w oczach światowej opinii publicznej" – podsumowują Amerykanie rosyjskie działania na Krymie i wschodniej Ukrainie.

Tam, gdzie może, rosyjska armia będzie masowo używała dronów (by wykryć przeciwnika), masowego ostrzału artyleryjskiego (by go zniszczyć), a następnie szybkich ataków pancernych.

Ponieważ system dowództwa i logistyki kuleje, Amerykanie uważają, że „mądry i śmiały przeciwnik, manewrując, jest w stanie wygrać" z Rosjanami. Dają tu przykład z wojen w Czeczenii, gdzie miejscowi partyzanci podchodzili tak blisko rosyjskich pozycji, że uniemożliwiali rosyjskiej artylerii ostrzał.

– Rosyjska armia nie ma takich podręczników, nikt też nie ogłasza przygotowań do wojny z NATO – twierdzi Korotczenko.

– Oczywiście, że istnieją. A jeśli chodzi o uznawanie NATO za wroga, to wystarczy posłuchać wystąpienia jakiegokolwiek wyższego dowódcy rosyjskiej armii. Wszystko dlatego, że Rosja i Zachód powoli wracają do schematów zimnej wojny – mówi Golc.