4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Tomasz P. Terlikowski: In vitro, bioinżynieria – po pierwsze, nie szkodzić
Odpowiedzialność za to, co się robi, pozostaje jedną z kluczowych kategorii myślenia moralnego. A dotyczy ona nie tylko wyborów jednostkowych, odnoszących się do naszego indywidualnego życia, ale także etyk szczegółowych, ze szczególnym uwzględnieniem etyk medycyny. I nie chodzi tylko o to, by ocenić bezpośrednią korzyść danego rozwiązania, danej techniki, ale także o to, by spróbować również ocenić (a odpowiedzialność za nasze czyny dotyczy nie tylko ich bezpośrednich, ale także pośrednich długofalowych skutków), jakie mogą być efekty naszego działania w dalszej perspektywie.
Doskonale ten problem widać w przypadku rozmaitych technik bioinżynierii, modyfikowania genomu ludzkiego czy powoływania osób ze zmodyfikowanymi układami genetycznymi. Ostatnio głośno było o „odkryciu", czy może lepiej powiedzieć „osiągnięciu", chińskiego uczonego He Jiankui, który próbował stworzyć u bliźniąt mutację genetyczną mającą uniemożliwić w przyszłości zakażenie wirusem HIV. Kłopot z tą mutacją polega tylko na tym, że według innych uczonych z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley mutacja taka zwiększa prawdopodobieństwo śmierci między 41. a 78. rokiem życia o 21 proc. Uczeni przeskanowali ponad 400 tys. zapisów zawartych w brytyjskiej bazie danych UK Biobank i stwierdzili, że osoby, które miały dwie zmutowane kopie genu (a ona właśnie miała chronić przed HIV), umierały znaczenie częściej we wspomnianym okresie życia niż osoby z jedną lub bez takiej kopii.
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
