Skąd to się bierze i o czym świadczy? Przecież po obu stronach wspólnej granicy za relacje między narodami odpowiadają ci sami ludzie. Ta sama klasa polityczna, która doskonale dogaduje się z Berlinem, Paryżem czy Brukselą, ale na tej jednej newralgicznej linii wykazuje się kompletną niemotą. Czy to jakiś paraliż? Krótkowzroczność? A może stereotypy, z których nie umiemy się uwolnić? Warszawa, wciąż przekonana o tym, że Wilnem powoduje karłowaty nacjonalizm, i Wilno, które postrzega Warszawę wyłącznie przez pryzmat polskiej buty i arogancji.