Wciąż pamiętam ten wpis w mediach społecznościowych. Znajomy, raczej dalszy niż bliższy, napisał, że właśnie dokonał apostazji. Do postu obowiązkowo dołączone zdjęcie dokumentu potwierdzającego akt prawny. To był czas okołopandemijny, historia jakich wtedy było pełno. Mam wrażenie, że spośród wydarzeń życiowych, które w zagadkowy sposób stają się swoistymi wymuszonymi miejscami postoju, pamięć tego wpisu wciąż na moment zwalnia mi prędkość. Znajomy, wcale nie bliski, raczej z tych dalszych; zatem to nie w więziach, przecież nikłych, przecież rozciągniętych, tkwiło wymuszone zwolnienie. W swoim poście wpisał tylko jedno zdanie: „To wcale nie wymagało wielkiego charakteru (…) w gruncie rzeczy była to sprawa smaku”.