Czytaj dalej już od 9,90 zł (zamiast 39 zł)
Dostęp do treści RP.PL w serwisie i aplikacji:
- codzienne wiadomości, wartościowe komentarze i opinie na serwisie
- pogłębione reportaże i publicystyka w Plusie Minusie
Ubodzy jeźdźcy apokalipsy. Eco wpisał „Imię róży” w kontekst ich historii
Widziano w ich działalności moment przełomowy w historii Zachodu, Umberto Eco wpisał „Imię róży” w kontekst ich dramatycznej historii. Kim byli franciszkanie spirytualni i dlaczego ich los jest jedną z najbardziej fascynujących kart epoki późnego średniowiecza?
Zmarły dokładnie 800 lat temu – 3 października 1226 r. – święty Franciszek z Asyżu żył bez jakiejkolwiek własności, używając dawanych mu w jałmużnie rzeczy, tak też mieli żyć wszyscy członkowie założonego przez niego zakonu. Jednak już pod koniec jego życia, a zwłaszcza po śmierci, reguła ubóstwa zaczęła być coraz bardziej wypaczana
Historia spirytuałów jest nierozerwalnie związana z dość dramatycznymi wydarzeniami, które świeżo powstały Zakon Braci Mniejszych (potocznie zwanych franciszkanami) dotykały przez ponad pierwsze 100 lat istnienia zakonu. Chodzi o wewnętrzny spór, jaki wynikł z kontrowersji wokół rozumienia ideału ewangelicznego ubóstwa. Franciszkanów spirytualnych można określić jako ruch braci przeciwstawiających się zbyt liberalnej interpretacji ubóstwa i dążący do powrotu do pierwotnego, zgodnego z duchem św. Franciszka jego rozumienia. Można wyróżnić dwie fazy ich działalności. Pierwszą: od śmierci Franciszka w 1226 r. aż do potępienia Gerarda z San Domingo w 1254 r. Drugą: od śmierci św. Bonawentury w 1274 r. aż do śmierci Anioła z Clareno w 1337 r.
Pozostało jeszcze 96% artykułu
Reklama
Reklama
