Sukces Alternatywy dla Niemiec w dwóch wschodnich landach nie wywraca na razie stolika. Jest jednak niebezpieczny, zarówno dla Europy, jak i dla Polski. Niebezpieczny, bo wprowadza do elity władzy nowych ludzi, ale starą myśl – tłumaczy Janusz Reiter, dyplomata i świetny znawca Niemiec. Ta myśl to tkwiące głęboko w niemieckim nacjonalizmie przekonanie o odrębności i wyjątkowej misji, jaką z racji siły i wielkości mają Niemcy. Ta niemieckocentryczność, skupienie na sobie, to zarazem uprzedzenia wobec innych i kult siły. Wątki, które przewijały się w niemieckiej polityce od bardzo dawna. Można sięgnąć daleko wstecz, do czasów Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, ale nie trzeba. Wystarczy Bismarck, który odbudowywał Rzeszę kosztem innych narodów. Francję rzucił na kolana. Małe europejskie narody były dla niego pionkami na szachownicy. Jako przeciwnik lub partner liczyły się dla niego na starym kontynencie tylko Wielka Brytania, przeżywająca w tym czasie imperialny szczyt, i matuszka Rosja – kraj nieskończonych przestrzeni i nieograniczonych zasobów.