El Dorado, wywodzące się z hiszpańskiego zwrotu „El Hombre Dorado” („Złocisty Człowiek”), pierwotnie wcale nie odnosiło się do tajemniczego miasta, lecz do starożytnego rytuału Indian Muisca. Podczas uroczystości przekazania władzy nowy wódz, pokryty złotym pyłem, wypływał na tratwie na święte jezioro Guatavita, by w ofierze bogom wrzucić do wody bezcenne klejnoty i złote artefakty. Z czasem zniekształcona przez Europejczyków opowieść obrosła w mity i przekształciła się w legendę o baśniowej krainie w głębi Ameryki Południowej, gdzie ulice miano brukować złotem. Ogarnięci gorączką tego cennego kruszcu XVI- i XVII-wieczni konkwistadorzy oraz europejscy odkrywcy, tacy jak Gonzalo Pizarro czy Sir Walter Raleigh, organizowali wycieńczające wyprawy w głąb nieprzebytych dżungli Amazonki, płaskowyżów Kolumbii i pasm Andów.