Już nawet za granicą wiedzą, że kiedy zakłada pan koszulkę reprezentacji Polski, to staje się pan superbohaterem. Z czego to wynika?

Wydaje mi się, że uczciwie patrząc i bez niepotrzebnego podkreślania osiągnięć, faktycznie coś w tym jest. Zawsze moim największym marzeniem było to, żeby reprezentacja Polski osiągała sukcesy. Kluby można zmieniać, a narodowość i barwy narodowe ma się jedne, choć oczywiście paszporty można mieć dwa, tak jak Jordan Loyd (amerykańsko-polski koszykarz reprezentujący nasz kraj – red.). W swojej karierze miałem okazję przejść przez wszystkie szczeble reprezentacyjne, rozegrałem mnóstwo meczów w koszulce z orzełkiem i wydaje mi się, że to wejście na wyjątkowe obroty przychodzi po prostu naturalnie, kiedy wiem, że gramy dla polskich kibiców. Nieodłącznym aspektem jest też to, że chcemy promować naszą dyscyplinę, wznieść ją wyżej w hierarchii sportów w Polsce. Jest jednak jeszcze jeden ważny aspekt. Reprezentacja to moja rodzina i drugi dom, bo jeśli podliczę liczbę meczów w kadrze i czas wszystkich zgrupowań w moim życiu, to śmiało mogę powiedzieć, że spędziłem na nich więcej dni niż w moim domu w Polsce.