W przypadkach takich jak ten długość trwania premiery jest miarą jakości dzieła. Nie wydarza się ono, nie jest jeszcze skończone w momencie wystawienia na oczy publiczności. To dopiero połowa procesu jego powstawania. Jej narzędziem jest dłuto, pióro czy pędzel. W drugiej – tę rolę pełni język i stukające w klawiaturę palce. A im więcej oburzenia, niesmaku przechodzącego płynnie w obrzydzenie – im więcej obelg i innych świadectw braku obojętności – tym dzieło rośnie coraz wyżej. A proszę sobie wyobrazić, co się dzieje, jeżeli już w swojej pierwotnej, fizycznej postaci mierzyło kilkadziesiąt metrów.