W swojej książce „Norymberga. Naziści oczami psychiatry” opisuje pan pierwsze spotkanie psychiatry Douglasa Kelleya z Hermannem Göringiem jako „fatalne spotkanie umysłów”. Jaki rodzaj relacji dostrzegł pan między tymi dwoma mężczyznami?

To była skomplikowana relacja – rozwijała się podczas wielu spotkań, prawdopodobnie było to ponad 100 godzin rozłożonych na kilka miesięcy. Nie nazwałbym tego jednak przyjaźnią. Doktor Kelley był stale świadomy mrocznych cech osobowości Göringa: ten nie miał sumienia, nie odczuwał skruchy, a empatię okazywał wyłącznie własnej rodzinie. A jednak Kelley i Göring byli pod wieloma względami podobni. Myślę, że właśnie to sprzyjało ich wzajemnej fascynacji – dostrzegali w sobie nawzajem cechy, które uznawali za pociągające. Obaj byli inteligentni, bardzo elokwentni, uparci i mieli o sobie jak najlepsze mniemanie. Każdy z nich był też mistrzem manipulacji. Otwarcie próbowali manipulować sobą nawzajem, by osiągnąć własne cele, doskonale zdając sobie sprawę z metod drugiej strony. Dopóki obaj dostawali to, czego chcieli, wszystko było w porządku. Nazwałbym tę więź bliskim związkiem opartym na podziwie dla pewnych cech i na docenieniu tego, co mogli sobie wzajemnie zaoferować – ale to nie była przyjaźń.