Z trudem otwieram oczy. Wokół biała nicość, z pobrzmiewającym gdzieś w tle intensywnym szumem. Po chwili zaczynam się wsłuchiwać. Pracuje jakaś pompa. Za głową jednostajne pikanie. Oczy znów zamknięte. Słyszę nieokreślone szuranie po podłodze. Ponownie otwieram oczy. Obraz powoli nabiera kształtów. Biała pościel. Rurka kroplówki, którą pędzi przezroczysty płyn. W rękę wkłuty wenflon. Nie mogę nią poruszyć. Znów dźwigam powieki. Nagle szok. Nad głową jakieś czarne straszydło. Zamykam oczy. Intuicyjnie wciskam głowę w poduszkę. Chwila strachu. Ale krótka.