Przede wszystkim tej książki nie postrzegam jako paszkwilu. Momentami mam nawet wrażenie, że autor bierze arcybiskupa w obronę. Na pewno stara się go zrozumieć, jest rzetelny. Wyraźnie widać, pomimo krytycznych uwag niektórych komentatorów (np. że Tomasz Terlikowski „produkuje” więcej książek, niż jest w stanie przeczytać), ogrom włożonej w nią pracy. Nie czuć w niej też napastliwego ataku na jego ekscelencję, co czyni autora jeszcze bardziej wiarygodnym. Więcej, nie ma w tej książce wyraźnej oceny bohatera. Autor chce być obiektywny, co nie znaczy, że nie podejmuje się interpretacji konkretnych wydarzeń, które ciążą na biografii kościelnego hierarchy.