Walentynki, 14 lutego 2008 roku. Wyobrażam sobie Steve’a siedzącego na krawędzi łóżka w zrujnowanym Travelodge. Pali newporta. Stęchły zapach starych papierosów, ludzi, którzy przeszli przez ten pokój. Wiem, że jest ubrany w czarne spodnie, czarne buty, czarny T-shirt z napisem „Terrorysta” wypisanym białymi literami nad czerwonym karabinem AK-47. Czarna czapka nad ciemnymi oczami, wąska twarz. Cienkie usta, niemal zero podbródka. Wyskubane brwi. Ogolił włosy łonowe.