Ciekawe, że nowa książka Barbary Klickiej nie działa w miejscach eksponowanych przez wydawcę („postapokaliptyczna opowieść”), a znakomicie sprawdza się w roli mniej spektakularnej – jako psychologiczna mikropowieść o życiowym kryzysie. Choćby fragment: „kiedy moje drugie miasto wybuchło, zamieszkałam w swoim pierwszym mieście, w tym, w którym żyłam, kiedy jeszcze to nie ja żyłam” może znaczyć niekoniecznie katastrofę w sensie cywilizacyjnym, ale równie dobrze prywatną apokalipsę.