Epopeja prezesa Najwyższej Izby Kontroli Mariana Banasia godna jest filmu w stylu „Kariery Nikosia Dyzmy” Jacka Bromskiego. Tam całkiem współczesnym polskim państwem (choć z lat 90., to była satyra na ówczesny obóz postsolidarnościowy) trzęsie człowiek przypadkowy, który początkowo mniej nawet rozsnuwa własne intrygi, bardziej korzysta z kolejnych, otwierających się nagle możliwości, a one budują jego pozycję w państwie.

Przecież znaliśmy go od lat